i know, emotion never lies

ใกล้แล้วค่ะ.. การสอบส่งท้ายการเรียนปีสองใกล้จะสิ้นสุดแล้ว

เมื่อวานเจอตัวหนักอึ้ง  เป็นวิชาวรรณกรรมอเมริกันอ่ะค่ะ

ทรมานใจสุดๆ หลับก็ยังฝันถึง ตื่นก็กังวล

แต่พอได้ปลดปล่อยลงในกระดาษข้อสอบ   ทุกอย่างมันก็เป็นไปด้วยดี

เย้ๆๆๆ : )

ตอนนี้เราเหลืออีกสองวิชา pronunciation กับ ภาษาไทย

แต่ก็ยังรู้สึกโล่งอก สบายใจเพราะมันไม่โหดขนาดวิชาวรรณกรรม

จะมีก็แต่อิจฉาเทอเนี่ยแหละ เหลือตัวสุดท้ายวันจันทร์นี้

อิจฉาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

มาอีดิทแล้วค่ะ ^o^"

อันที่จริงก็อยากพิมให้เสร็จตั้งแต่ตอนเที่ยง

แต่คิดได้ว่าน่าจะอ่าน pronun ให้จบซักรอบนึงก่อน ไว้เซ็งๆแล้วมาอีดิท

แต่ทำไปทำมา อารมเซ็งมันครอบงำอารมขยันน่ะค่ะ

ผลออกมาเลยไม่ได้ทั้งอัพไดให้เสร็จตั้งแต่ตอนเที่ยง และไม่ได้อ่านหนังสือ

เมื่อกี๊ตอนนั่งอ่านหนังสือใจแอบลอยค่ะ

ลอยไปวูบใหญ่ๆวูบนึง ..

ลอยไปนึกถึงเรื่องอนาคตที่ใกล้จะถึง   วันที่11ที่จะถึงนี่น่ะค่ะ

ใจนึงก็อยากให้ถึงไวๆ  อยากรู้ว่าการใช้ชีวิตในเมืองอีกเมือง

ที่ไกลบ้าน ไกลเทอ ไกลเพื่อน เกือบค่อนโลก

มันจะเป็นยังไงกัน?

ใจนึงคิดเสียดายเวลา3เดือนที่จะได้กลับไปอยู่กับบ้าน

เล่นขว้างบอลกับหมาๆ  ออกไปวิ่งรอบสระน้ำ

และได้ไปงานสัปดาห์หนังสือกับเทอตอนต้นเมษา

แต่อีกใจนึงก็คิดว่ามันคือประสบการณ์

เพราะการที่เราจะได้สิ่งหนึ่งโดยไม่ต้องแลกกับอีกสิ่งหนึ่ง .. มันแทบจะเป็นเรื่องยาก

เหมือนอยากได้เกรดดีๆ (A)   มันก็ต้องแลกกับการอ่านหนังสือ ท่องชีทอย่างหนัก

อยากได้ประสบการณ์ก็เหมือนกัน   มันก็ต้องยอมสละเวลาความสุข

ซึ่งก็ไม่ต่างกันหรอก

ไม่เอาและ เปลี่ยนเรื่องๆ ยังไม่อยากเศร้าตอนนี้ค่ะ

เพราะคิดทีไรใจก็หายทู๊กก ที

พูดถึงอารมใจหาย  ก็ขอวกเข้าเรื่องรูมเมทซักเล็กน้อยนะคะ

(บอกไม่พูดเรื่องเศร้าๆแล้ว .. แต่แอบขอต่อนิดนึง)

อย่างที่รู้อ่ะค่ะ ว่าหอในจุฬาจะอยู่กันสี่คน

ห้องเราก็จะมี เภสัชสองคน วิดยาคนนึง แล้วก็เรา

และเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ขณะเรากำลังอ่านหนังสืออยู่

เพื่อนเมทเภสัชของเราคนนึงก็พูดขึ้นมาว่า

" กิ๊ฟ , ป๊อบ , บี  เราให้อาจารย์ที่ปรึกษาเซ็นใบลาออกให้เราแล้วนะ "

......

ในความรู้สึกของเรามันก็ไม่ได้ถึงขนาดว่าจะช็อกมาก

คือมันใจหายน่ะค่ะ

เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินมาบ้างว่า เพื่อนเราคนนี้อยากซิ่ว

แต่ก็ไม่คิดว่าเทอจะไปจริงๆ

เทอบอกว่าเทอรักคณะนี้  รักการเรียนเภสัช  แต่ด้วยเกรด กำลังใจ และหลายๆสิ่ง

มันบั่นทอนใจ และ เหมือนจะเทอพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย

เทอเลยเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่

ซึ่งถ้าเทอคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว

เราก็ทำได้แค่เห็นดีด้วย  และคอยเป็นกำลังใจให้

พูดไปแล้วก็เศร้า .. 

เรายังจำคำพูดเมื่อตอนพวกเรามาอยู่ห้องนี้ใหม่ๆได้เลยนะ

" พวกเราสามคน กิ๊ฟ ป๊อบ เนิส   เราคงอยู่ด้วยกันอีกนาน  เรียนตั้งห้าปีแน่ะ 

บี แกจบก่อน  อย่าลืมมางานรับปริญญาพวกเราน่ะเว้ย "

..

และเทอมหน้าในปีการศึกษาหน้านี้

  เราก็เหลือแค่ป๊อบคนเดียวที่  เพราะบีโดนเด้งหอ

คนที่จะมาอยู่ใหม่ จะเป็นยังไงน๊อ?

ใกล้แล้ว ..

เวลาแห่งการจบสิ้นของการสอบ

เวลาของการเป็นนิสิตปีสอง

เวลาที่จะได้อยู่กับครอบครัว  และ เทอ

และ

เวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันครบ กับเมททั้งสาม

,, it's almost finish! ,,