#66 almost finish
posted on 01 Mar 2008 11:36 by vrgifz
ใกล้แล้วค่ะ.. การสอบส่งท้ายการเรียนปีสองใกล้จะสิ้นสุดแล้ว
เมื่อวานเจอตัวหนักอึ้ง เป็นวิชาวรรณกรรมอเมริกันอ่ะค่ะ
ทรมานใจสุดๆ หลับก็ยังฝันถึง ตื่นก็กังวล
แต่พอได้ปลดปล่อยลงในกระดาษข้อสอบ ทุกอย่างมันก็เป็นไปด้วยดี
เย้ๆๆๆ : )
ตอนนี้เราเหลืออีกสองวิชา pronunciation กับ ภาษาไทย
แต่ก็ยังรู้สึกโล่งอก สบายใจเพราะมันไม่โหดขนาดวิชาวรรณกรรม
จะมีก็แต่อิจฉาเทอเนี่ยแหละ เหลือตัวสุดท้ายวันจันทร์นี้
อิจฉาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มาอีดิทแล้วค่ะ ^o^"
อันที่จริงก็อยากพิมให้เสร็จตั้งแต่ตอนเที่ยง
แต่คิดได้ว่าน่าจะอ่าน pronun ให้จบซักรอบนึงก่อน ไว้เซ็งๆแล้วมาอีดิท
แต่ทำไปทำมา อารมเซ็งมันครอบงำอารมขยันน่ะค่ะ
ผลออกมาเลยไม่ได้ทั้งอัพไดให้เสร็จตั้งแต่ตอนเที่ยง และไม่ได้อ่านหนังสือ
เมื่อกี๊ตอนนั่งอ่านหนังสือใจแอบลอยค่ะ
ลอยไปวูบใหญ่ๆวูบนึง ..
ลอยไปนึกถึงเรื่องอนาคตที่ใกล้จะถึง วันที่11ที่จะถึงนี่น่ะค่ะ
ใจนึงก็อยากให้ถึงไวๆ อยากรู้ว่าการใช้ชีวิตในเมืองอีกเมือง
ที่ไกลบ้าน ไกลเทอ ไกลเพื่อน เกือบค่อนโลก
มันจะเป็นยังไงกัน?
ใจนึงคิดเสียดายเวลา3เดือนที่จะได้กลับไปอยู่กับบ้าน
เล่นขว้างบอลกับหมาๆ ออกไปวิ่งรอบสระน้ำ
และได้ไปงานสัปดาห์หนังสือกับเทอตอนต้นเมษา
แต่อีกใจนึงก็คิดว่ามันคือประสบการณ์
เพราะการที่เราจะได้สิ่งหนึ่งโดยไม่ต้องแลกกับอีกสิ่งหนึ่ง .. มันแทบจะเป็นเรื่องยาก
เหมือนอยากได้เกรดดีๆ (A) มันก็ต้องแลกกับการอ่านหนังสือ ท่องชีทอย่างหนัก
อยากได้ประสบการณ์ก็เหมือนกัน มันก็ต้องยอมสละเวลาความสุข
ซึ่งก็ไม่ต่างกันหรอก
ไม่เอาและ เปลี่ยนเรื่องๆ ยังไม่อยากเศร้าตอนนี้ค่ะ
เพราะคิดทีไรใจก็หายทู๊กก ที
พูดถึงอารมใจหาย ก็ขอวกเข้าเรื่องรูมเมทซักเล็กน้อยนะคะ
(บอกไม่พูดเรื่องเศร้าๆแล้ว .. แต่แอบขอต่อนิดนึง)
อย่างที่รู้อ่ะค่ะ ว่าหอในจุฬาจะอยู่กันสี่คน
ห้องเราก็จะมี เภสัชสองคน วิดยาคนนึง แล้วก็เรา
และเมื่อวันพุธที่ผ่านมา ขณะเรากำลังอ่านหนังสืออยู่
เพื่อนเมทเภสัชของเราคนนึงก็พูดขึ้นมาว่า
" กิ๊ฟ , ป๊อบ , บี เราให้อาจารย์ที่ปรึกษาเซ็นใบลาออกให้เราแล้วนะ "
......
ในความรู้สึกของเรามันก็ไม่ได้ถึงขนาดว่าจะช็อกมาก
คือมันใจหายน่ะค่ะ
เพราะก่อนหน้านี้ก็เคยได้ยินมาบ้างว่า เพื่อนเราคนนี้อยากซิ่ว
แต่ก็ไม่คิดว่าเทอจะไปจริงๆ
เทอบอกว่าเทอรักคณะนี้ รักการเรียนเภสัช แต่ด้วยเกรด กำลังใจ และหลายๆสิ่ง
มันบั่นทอนใจ และ เหมือนจะเทอพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้นเลย
เทอเลยเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่
ซึ่งถ้าเทอคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว
เราก็ทำได้แค่เห็นดีด้วย และคอยเป็นกำลังใจให้
พูดไปแล้วก็เศร้า ..
เรายังจำคำพูดเมื่อตอนพวกเรามาอยู่ห้องนี้ใหม่ๆได้เลยนะ
" พวกเราสามคน กิ๊ฟ ป๊อบ เนิส เราคงอยู่ด้วยกันอีกนาน เรียนตั้งห้าปีแน่ะ
บี แกจบก่อน อย่าลืมมางานรับปริญญาพวกเราน่ะเว้ย "
..
และเทอมหน้าในปีการศึกษาหน้านี้
เราก็เหลือแค่ป๊อบคนเดียวที่ เพราะบีโดนเด้งหอ
คนที่จะมาอยู่ใหม่ จะเป็นยังไงน๊อ?
ใกล้แล้ว ..
เวลาแห่งการจบสิ้นของการสอบ
เวลาของการเป็นนิสิตปีสอง
เวลาที่จะได้อยู่กับครอบครัว และ เทอ
และ
เวลาที่เราจะได้อยู่ด้วยกันครบ กับเมททั้งสาม
,, it's almost finish! ,,